Αγάπη ή τοξική αγάπη;

✅Αγάπη
Χώρος για ανάπτυξη, επιθυμία για την ανάπτυξη και του άλλου συντρόφου.

⛔️Τοξική αγάπη
Ασφάλεια και άνεση με το να είμαστε ίδιοι, το πόσο με έχεις ανάγκη είναι σημάδι της αγάπης σου.

✅Αγάπη
Αποδοχή διαφορετικών ενδιαφερόντων, διαφορετικών φίλων, διατήρηση άλλων σημαντικών σχέσεων για τον καθένα.

⛔️Τοξική αγάπη
Ασχολείσαι μόνο μαζί μου, περιορισμένη κοινωνική ζωή, αδιαφορία για τους φίλους ή άλλα ενδιαφέροντα.

✅Αγάπη
Ενθάρρυνση της εξέλιξης του άλλου.

⛔️Τοξική αγάπη
Η αλλαγή σου αποτελεί απειλή για μένα και τη σχέση μας.

✅Αγάπη
Εμπιστοσύνη.

⛔️Τοξική αγάπη
Ζήλεια, κτητικότητα, ανταγωνισμός, σύγκριση.

✅Αγάπη
Εναλλαγή ρόλων στο τιμόνι, αποδοχή των αναγκών του άλλου.

⛔️Τοξική αγάπη
Παιχνίδια ισχύος, κατηγορίες, παθητικός ή ενεργητικός χειρισμός.

✅Αγάπη
Αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου.

⛔️Τοξική αγάπη
Προσπάθεια να σε αλλάξω και να σε κάνω όπως είμαι εγώ.

✅Αγάπη
Αποδοχή των δυσκολιών σε μία σχέση και προσπάθεια επίλυσης.

⛔️Τοξική αγάπη
Αποφυγή κάθε δυσκολίας ή δυσάρεστης κατάστασης χωρίς να δίνεται λύση

✅Αγάπη
Φροντίζω τον εαυτό μου, η διάθεσή μου δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον άλλο σύντροφο.

⛔️Τοξική αγάπη
Προσδοκία ότι ο άλλος θα με σώσει από κάθε μου πρόβλημα.

✅Αγάπη
Το σεξ έρχεται μέσα από την οικειότητα που νιώθουμε, είναι μια αμοιβαία απόλαυση και το απολαμβάνουμε όταν και οι δύο το θέλουμε.

⛔️Τοξική αγάπη
Το σεξ είναι υποχρέωση, σημάδι ότι με θέλει ο άλλος και ανάγκη για άμεση ικανοποίηση.

✅Αγάπη
Αποδέχομαι ότι απολαμβάνεις να είσαι μόνος σου μερικές φορές.

⛔️Τοξική αγάπη
Δεν αντέχω να είμαστε μακριά, γαντζώνομαι πάνω σου.

✅Αγάπη
Είναι μια κατάσταση άνεσης και ευχαρίστησης.

⛔️Τοξική αγάπη
Κατάσταση πόνου, απελπισίας, θυσίας και πηγή άγχους.

Νάρκισσος γονέας

Oι ναρκισσιστές γονείς είναι συνήθως κτητικοί και εμφανίζονται αποκλειστικά διαθέσιμοι για τα παιδιά τους, όχι τόσο από ενδιαφέρον για την ανάπτυξή τους αλλά γιατί νιώθουν να απειλούνται από την αναπτυσσόμενη ανεξαρτησία των παιδιών τους.
Αυτό δημιουργεί ένα μοτίβο ναρκισσιστικής προσκόλλησης, με το παιδί να θεωρείται ότι υπάρχει μόνο για να εκπληρώσει τις επιθυμίες και τις ανάγκες του γονέα. Μια συνήθης τακτική του ναρκισσιστικού γονέα είναι να ελέγχει τα παιδιά του με απειλές και συναισθηματική κακοποίηση. 
Η ανατροφή από ναρκισσιστικούς γονείς συνήθως επηρεάζει δυσμενώς τα παιδιά στους στη λογική που αναπτύσσουν τα επιχειρήματα τους στις διαφωνίες τους, στη συναισθηματική και κοινωνική συμπεριφορά τους όπως και στην ηθική και την γενικότερη στάση ζωή τους καθώς ωριμάζουν. 
Ένας ναρκισσιστής γονέας θα προσπαθήσει να ενσωματωθεί με το παιδί του αγνοώντας τα προσωπικά όρια του ίδιου του παιδιού (ακόμα και όταν έχει ενηλικιωθεί) και σε συνδυασμό με χειριστικές τακτικές θα προσπαθήσει να ικανοποιήσει τις προσδοκίες του και τις προσωπικές ανάγκες του (π.χ. φόβος εγκατάλειψης).

Μερικά καμπανάκια
1. Ο γονέας ζει τη ζωή του μέσα από τη ζωή του παιδιού.
2. Μειώνει το παιδί και το αποθαρρύνει από θετικές συμπεριφορές
3. Μεγαλομανία
4. Χειρισμός μέσω: ενοχών, ντροπής, κατηγοριών, αρνητικής σύγκρισης με άλλους, αδικαιολόγητη πίεση, χειριστική επιβράβευση ή τιμωρία, επιχειρήματα τύπου ‘αν δεν το κάνεις αυτό δεν με αγαπάς ή δεν αξίζεις την αγάπη μου’
5. Άκαμπτοι και υπερευαίσθητοι (εγώ η καημένη)
6. Έλλειψη ενσυναίσθησης για το παιδί
7. Απαίτηση για δια βίου φροντίδα από το παιδί με χειριστικό τρόπο
8. Φράσεις του τύπου ‘Γιατί μου το κάνεις αυτό’

Ένας ναρκισσιστής γονέας χρειάζεται τη βοήθεια ειδικού ψυχικής υγείας (Ψυχολόγου, Ψυχιάτρου).

Αντίστοιχα ένα παιδί/ενήλικας που θα υποστεί τα παραπάνω για πολλά χρόνια χωρίς να έχει αντιδράσει (πολλές φορές γιατί άργησε να καταλάβει ότι τις υφίσταται), πιθανώς να χρειαστεί και αυτός βοήθεια καθώς η χρόνια έκθεση σε τέτοιες συμπεριφορές μπορεί να προκαλέσει σημαντικά τραύματα και δυσκολίες στη ζωή του.

Τι τύπος γονέα είστε;

life coaching Τύπος Γονέας

Απολυταρχικός Γονέας

Τα παιδιά πρέπει να ακολουθούν αυστηρούς κανόνες 
που τίθενται από τους γονείς. 
Μη συμμόρφωση έχει ως αποτέλεσμα την τιμωρία τους. 
Οι απολυταρχικοί γονείς συνήθως δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν τους λόγους που βάζουν αυτούς τους κανόνες.
(Θα γίνει Γιατί το λέω εγώ!)

Αποτέλεσμα
Τα παιδιά αν και γίνονται υπάκουα και ικανά να πετυχαίνουν πράγματα, παρατηρείται ότι είναι λιγότερο ευτυχισμένα στη ζωή τους, εμφανίζουν ανεπαρκείς κοινωνικές δεξιότητες και χαμηλή αυτοεκτίμηση η οποία αναζητείται από εξωτερικούς παράγοντες. 

Αξιόπιστος Γονέας

Τα παιδιά ακολουθούν κανόνες και οδηγίες 
Οι γονείς εξηγούν το νόημα των κανόνων και είναι παρόντες και πρόθυμοι να συζητήσουν μαζί τους
Οι γονείς χρησιμοποιούν περισσότερο την υποστήριξη και τη συγχώρεση, όπως και την ευκαιρία για βελτίωση λόγω κάποιου λάθους, παρά την τιμωρία.

Αποτέλεσμα
Τα παιδιά γίνονται περισσότερο ευτυχισμένα, ικανά και επιτυχημένα στις σχέσεις τους και στα θέματα που τα απασχολούν

Ανεκτικός Γονέας

Οι γονείς απαιτούν πολύ λίγα πράγματα από τα παιδιά τους,
Σπάνια απαιτούν πειθαρχία και θέτουν όρια, καθώς έχουν χαμηλές απαιτήσεις σε σχέση με την ωριμότητα και την αυτοσυγκράτηση των παιδιών τους.

Εν γένει φροντίζουν τα παιδιά τους 
και επικοινωνούν μαζί τους

Αποτέλεσμα
Τα παιδιά εμφανίζουν χαμηλά επίπεδα ευτυχίας στην μετέπειτα ζωή τους και χαμηλά επίπεδα αυτοσυγκράτησης και αυτορρύθμισης. Μπορεί να εμφανίσουν προβλήματα με όσους προσπαθούν να τους επιβάλλουν κανόνες και έχουν την τάση να μην αποδίδουν καλά στο σχολείο.

Αδιάφορος Γονέας

Χαρακτηρίζεται από ελάχιστες απαιτήσεις, χαμηλή ανταπόκριση στις ανάγκες του παιδιού και ανύπαρκτη σχεδόν επικοινωνία μαζί του.
Εν γένει είναι αποκομμένος από τη ζωή του παιδιού του.

Αποτέλεσμα
Τα παιδιά εμφανίζουν χαμηλές επιδόσεις στους περισσότερους τομείς της ζωής τους. Εμφανίζουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη αυτορρύθμισης και εμφανίζουν λιγότερες ικανότητες σε σχέση με τους συνομήλικούς τους. Αν αυτά τα παιδιά βρουν ένα σωστό πρότυπο/καθοδηγητή μπορούν να κάνουν εκπληκτική επαναφορά

Μίλτος Τσιάκαλος Life Coach

Νοητικές πλάνες 1/2

Μέρος 1ο

1. Άσπρο Μαύρο
Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. Τα πράγματα είναι έτσι ή αλλιώς (τελεία & παύλα)

2. Οικειοποίηση των συνεπειών
Θεωρώ τον εαυτό μου υπεύθυνο ακόμα και για πράγματα που πράττουν άλλοι ή και ακόμα για πράγματα που οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες.

3. Χρήση φράσεων ‘Έπρεπε να…’ ,‘Όφειλε να…’
Τέτοιες φράσεις κρύβουν νοητικές πλάνες σε σχέση με κανόνες που μου έχουν θέσει (ακόμα και εγώ στον εαυτό μου) ή σε σχέση με τις υποχρεώσεις άλλων ανθρώπων απέναντι σε μένα και που θεωρώ ότι πρέπει να επηρεάζω τη συμπεριφορά τους

4. Καταστροφολογία
Στηρίζομαι σε ένα μοναδικό αρνητικό γεγονός για να βγάλω συμπέρασμα για μία ολόκληρη κατάσταση (π.χ. απέτυχα σε μία συνέντευξη άρα δε θα βρω ποτέ δουλειά)

5. Μεγέθυνση του προβλήματος 
Κάνω την τρίχα τριχιά…

6. Σμίκρυνση ενός θετικού γεγονότος
Ναι μπορεί να έγινε αυτό αλλά από την άλλη…

7. Διάβασμα του νου
Ξέρω τι σκέφτεται ο άλλος χωρίς να φροντίσω να το επιβεβαιώσω

8. Μαγική σφαίρα
Εικάζω ένα μελλοντικό αποτέλεσμα (συνήθως αρνητικά) και χωρίς να έχω αρκετές αποδείξεις. Έστειλα βιογραφικό αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα με πάρουν

9. Υπερ- Γενίκευση
Χρησιμοποιώ φράσεις όπως ‘Πάντα’, ‘Ποτέ’, ‘Όλοι’, ‘Κανένας’ στηριζόμενος σε ένα-δύο μεμονωμένα γεγονότα.

10. Αγνόηση των θετικών στοιχείων
Εστιάζω στα αρνητικά μίας κατάστασης και αποκλείω όσα θετικά γίνονται. Είπε ότι είμαι όμορφη αλλά το έκανε για να με χειριστεί

Συνεχίζεται…

Προσωπική ανάπτυξη

Η εμπιστοσύνη είναι η βάση για την εξέλιξή μας κατά τη βρεφική ηλικία (γέννηση έως 12 μήνες). Ως εκ τούτου, το πρωταρχικό μέλημα αυτού του σταδίου είναι η εγκαθίδρυση της αίσθησης εμπιστοσύνης. Τα βρέφη εξαρτώνται από τους γονείς τους. Έτσι οι γονείς που ανταποκρίνονται και είναι ευαίσθητοι στις ανάγκες των βρεφών τους βοηθούν το μωρό τους να αναπτύξει μια αίσθηση εμπιστοσύνης και να δει τον κόσμο ως ασφαλές, προβλέψιμο μέρος. Οι αδιάφοροι γονείς που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του μωρού τους μπορούν να προκαλέσουν συναισθήματα άγχους, φόβου και δυσπιστίας.

Καθώς τα μικρά παιδιά (ηλικία 1-3 ετών) αρχίζουν να εξερευνούν τον κόσμο τους, μαθαίνουν ότι μπορούν να ελέγχουν τις ενέργειές τους. Το κύριο μέλημα ενός μικρού παιδιού αυτής της ηλικίας είναι να επιλύσει το ζήτημα της αυτονομίας έναντι της ντροπής και της αμφιβολίας ώστε να κατευθυνθεί προς την εδραίωση της ανεξαρτησίας. Για παράδειγμα, μπορούμε να παρατηρήσουμε μια αίσθηση αυτονομίας σε ένα παιδί ηλικίας 2 ετών που θέλει να επιλέξει τα ρούχα του και να ντυθεί. Αν και τα ρούχα που επιλέγει ίσως δεν είναι κατάλληλα για την περίσταση, η απόφαση επηρεάζει την αίσθηση της ανεξαρτησίας του. Αν ο γονιός αρνηθεί αυτήν την απόφαση, το παιδί μπορεί να αρχίσει να αμφιβάλλει για τις ικανότητές του, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και αισθήματα ντροπής.

Tα παιδιά προσχολικής ηλικίας (ηλικία 3-6 ετών) προσπαθούν να κατακτήσουν το στάδιο της πρωτοβουλίας έναντι της ενοχής. Με το να μαθαίνουν να σχεδιάζουν και να επιτυγχάνουν στόχους ενώ αλληλοεπιδρούν με άλλους μπορούν να κατακτήσουν αυτό το στάδιο. Αν αποτύχουν σε αυτό το στάδιο – με την πρωτοβουλία τους να εξαφανίζεται ή να καταπνίγεται – μπορεί να αναπτύξουν συναισθήματα ενοχής.

Κατά τη διάρκεια του σχολικού σταδίου (ηλικία 6-12), τα παιδιά αντιμετωπίζουν το στάδιο της σύγκρισής τους με τους συνομηλίκους τους. Είτε αναπτύσσουν μια αίσθηση υπερηφάνειας και επιτυχίας στο σχολικό τους έργο, στον αθλητισμό, στις κοινωνικές δραστηριότητες και στην οικογενειακή τους ζωή, ή αισθάνονται κατώτεροι και ανεπαρκείς όταν δεν φτάνουν τα άλλα παιδιά.

Κατά την εφηβεία (ηλικίας 12-18 ετών), τα παιδιά αντιμετωπίζουν το στάδιο της εδραιοποίησης της ταυτότητάς τους. Το κύριο μέλημα του εφήβου είναι να αναπτύξει μια αίσθηση του εαυτού. Οι έφηβοι παλεύουν με ερωτήσεις του τύπου «Ποιος είμαι εγώ;» και «Τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου;» Στην πορεία, οι περισσότεροι έφηβοι δοκιμάζουν πολλούς διαφορετικούς εαυτούς για να δουν ποιοι τους ταιριάζουν. Οι έφηβοι που έχουν επιτυχία σε αυτό το στάδιο έχουν ισχυρή αίσθηση ταυτότητας και είναι σε θέση να παραμείνουν αυθεντικοί στις πεποιθήσεις και τις αξίες τους.

Τι συμβαίνει συνήθως σε απαθείς εφήβους που δεν κάνουν συνειδητή αναζήτηση της ταυτότητας τους ή σε εκείνους που πιέζονται να συμμορφωθούν με τις ιδέες των γονιών τους για το μέλλον; Αυτοί οι έφηβοι θα έχουν μια αδύναμη αίσθηση του εαυτού τους και θα βιώνουν σύγχυσης ρόλων. Δεν είναι σίγουροι για την ταυτότητά τους και νιώθουν μπερδεμένοι σε σχέση με το μέλλον.

Τα άτομα στην πρώιμη ενήλικη ζωή (δηλαδή 20 έως αρχές 40) ασχολούνται με το θέμα της οικειότητας έναντι της απομόνωσης. Αφού έχουμε αναπτύξει την αίσθηση του εαυτού στην εφηβεία, είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε τη ζωή μας με άλλους. Φαίνεται ότι πρέπει να έχουμε μια ισχυρή αίσθηση του εαυτού μας πριν αναπτύξουμε στενές σχέσεις με τους άλλους. Οι ενήλικες που δεν αναπτύσσουν μια θετική αυτο-ιδέα στην εφηβεία μπορεί να αισθανθούν συναισθήματα μοναξιάς και συναισθηματικής απομόνωσης.

Όταν οι άνθρωποι φτάνουν στα 40, εισέρχονται στην εποχή που είναι γνωστή ως μέση ενηλικίωση, η οποία εκτείνεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Το μέλημα αυτού του σταδίου είναι η συνεισφορά έναντι της στασιμότητας. Η συνεισφορά περιλαμβάνει την εύρεση του σκοπού της ζωής μας και τη συμβολή στην ανάπτυξη άλλων, μέσω δραστηριοτήτων όπως ο εθελοντισμός, η καθοδήγηση άλλων και η ανατροφή των παιδιών. Όσοι δεν αποκτούν τέτοιο ρόλο μπορεί να βιώσουν στασιμότητα, μικρή σύνδεση με άλλους ανθρώπους και ελάχιστο ενδιαφέρον για δημιουργία και προσωπική ανάπτυξη.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 έως το τέλος της ζωής μας, βρισκόμαστε στην περίοδο ανάπτυξης γνωστή ως αργή ενηλικίωση. Οι άνθρωποι στα τέλη της ενηλικίωσης πραγματοποιούν μια αναδρομή στη ζωή τους και αισθάνονται είτε μια αίσθηση ικανοποίησης είτε μια αίσθηση αποτυχίας. Οι άνθρωποι που αισθάνονται υπερήφανοι για τα επιτεύγματά τους νιώθουν μία αίσθηση ότι τα κατάφεραν και μπορούν να κοιτάξουν πίσω στη ζωή τους με ελάχιστες αμφιβολίες για τις αποφάσεις τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι που δεν μπορούν να δουν τα επιτεύγματά τους μπορεί να αισθάνονται σαν να χάθηκε η ζωή τους. Επικεντρώνονται σε αυτά που «θα είχαν», ή «θα έπρεπε να έχουν» και αντιμετωπίζουν τη ζωής τους με αισθήματα πικρίας, κατάθλιψης και απόγνωσης.

Μίλτος Τσιάκαλος Life Coach

*Τα παραπάνω βασίζονται στη θεωρία του Αναπτυξιακού Ψυχολόγου Erik Erikson

Τι μας εμποδίζει να αλλάξουμε;

Αλλάζω με βοηθό τον Life Coach

Απώλεια – Κατάλληλη Διαχείριση

Γράφει η Μαρία Σαράτση (Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας)

Η απώλεια αποτελεί μέρος της καθημερινής μας ζωής, μια αναπόφευκτη πραγματικότητα, που όλοι θα αντιμετωπίσουμε κάποια στιγμή.

Ο Επίκουρος πίστευε ότι η ρίζα την ανθρώπινης δυστυχίας βρίσκετε στον πανταχού παρόν φόβο μας για τον θάνατο. Η τρομακτική σκέψη του αναπόφευκτου θανάτου μας εμποδίζει να απολαύσουμε την ζωή μας, για να ανακουφίσει το άγχος του θανάτου δίδασκε «όπου είμαι εγώ δεν είναι ο θάνατος και όπου είναι ο θάνατος δεν είμαι εγώ».

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τι διαπροσωπικές σχέσεις, ορίζουμε την ταυτότητα μας μέσα από τις σχέσεις μας.

Η απώλεια κάποιας σημαντικής σχέσεις μπορεί να είναι πραγματική ή συμβολική, αλλά και στις 2 περιπτώσεις οδηγεί στο πένθος.

Αν και το πένθος έχει συνδεθεί με την απώλεια λόγου θανάτου,πενθούμε και όταν χωρίζουμε, όταν χάνουμε την υγεία μας και όταν ένα δικό μας πρόσωπο νοσεί, όταν χάνουμε μια σημαντική δουλεία, μια φιλία, ένα κατοικίδιο ή ακόμα και όταν μια σημαντική φάση της ζωής μας τελειώνει π.χ. μετακόμιση,συνταξιοδότηση κτλ.

Στη ζωή μας οι απώλειες αποτελούν ένα φαινόμενο πολύ ευρύτερο και καλώς ή κακώς, κοινό για όλους. Βιώνουμε την απώλεια όχι μόνο μέσα από τον θάνατο, αλλά και όταν μας εγκαταλείπουν, όταν αλλάζουμε, όταν προχωράμε μπροστά.

Οι απώλειες περιλαμβάνουν επίσης την συνειδητή ή ασυνείδητη παραίτηση από τα ρομαντικά μας όνειρα, την ματαίωση των υπερβολικών προσδοκιών μας και των ευσεβών πόθων μας για ελευθερία, δύναμη και ασφάλεια. Περιλαμβάνουν ακόμα την απώλεια της νιότης μας – εκείνο το γεμάτο αναίδεια νέου που νομίζαμε πως δεν θα αποκτήσει ποτέ ρυτίδες και θα είναι άτρωτος και αθάνατος.

Όσο πιο πλήρως αναγνωρίσουμε την ύπαρξή του θανάτου, τόσο πιο πλήρως ζούμε την ζωή και αντίστροφα, όσο πιο πλήρως ζούμε την ζωή τόσο λιγότερο φοβόμαστε τον θάνατο.

Η άρνηση του ενός συνεπάγεται και την άρνηση του άλλου. Ο φόβος του θανάτου υπάρχει πάντα κάτω από την επιφάνεια. Μας κυνηγάει σε όλη μας την ζωή κι εμείς χτίζουμε άμυνες, πολλές από τις οποίες βασίζονται στην άρνηση για να μπορέσουμε να χειριστούμε τη επίγνωση του θανάτου. Ξεχύνεται στις φαντασιώσεις και στα όνειρα μας. Ο θάνατος επισκέπτεται κάθε ψυχοθεραπεία. Αν αγνοήσουμε την ύπαρξη του, δίνουμε το μήνυμα πως παραείναι τρομακτικός για να συζητηθεί.

Η δυνατότητα να εκφράσουμε τα συναισθήματα που μας προκαλεί μια απώλεια, είτε είναι λύπη, είτε θυμός ή φόβος… μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε τον πόνο κι ν μπορέσουμε στην συνέχεια να επουλώσουμε το τραύμα της ψυχής μας.

Το συναίσθημα αποκτά φωνή και ο θεραπευμένος επίγνωση.

Οι θεραπευτές σε όλον τον κόσμο συμφωνούν ότι βρίσκοντας έναν τρόπο να εκφράσουμε τα εσωτερικά μας βιώματα βοηθάμε όσους πορεύονται σε αυτόν τον δρόμο, να απαλύνουν τον πόνο του.

Σαράτση Μαρία
Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Ανοιχτός Τρόπος Σκέψης, Οριοθετημένος τρόπος σκέψης

Γνωρίζετε ότι η ικανότητά μας να επικοινωνούμε αποτελεσματικά προάγεται ή παρεμποδίζεται από τον τρόπο σκέψης μας;

Διαθέτουμε (ως επί το πλείστον) έναν ανοιχτό τρόπο σκέψης ή έναν οριοθετημένο τρόπο σκέψης;

Εάν ο τρόπος σκέψης μας είναι (κυρίως) οριοθετημένος, δεν μας αρέσει να αμφισβητούν αυτά που λέμε και παρουσιάζουμε μία αρνητική στάση ή μπαίνουμε σε θέση άμυνας όταν αυτό συμβαίνει. Η συνήθης αντίδρασή μας είναι να κατηγορούμε τους άλλους ή να δικαιολογούμαστε. Θεωρούμε την κριτική και την ανατροφοδότηση από τους άλλους σαν προσωπική επίθεση και είτε αντιδρούμε συναισθηματικά είτε τους απορρίπτουμε απευθείας και ολοκληρωτικά.

Εάν διαθέτουμε έναν ανοιχτό τρόπο σκέψης, είμαστε δεκτικοί στις προκλήσεις, καλωσορίζουμε τα σχόλια ως μια εποικοδομητική ευκαιρία για να βελτιωθούμε και να μάθουμε. Εκφράζουμε πραγματικό ενδιαφέρον να κατανοήσουμε την πηγή της κριτικής ακόμα και αν τελικά δεν έχει βάση.

Εφόσον επιθυμούμε να βελτιώσουμε τις δεξιότητές επικοινωνίας μας, ένα από τα πρώτα πράγματα στα οποία πρέπει να εργαστούμε είναι ο τρόπος σκέψης μας και η οπτική μας πάνω στα πράγματα.

Έχοντας έναν οριοθετημένο τρόπο σκέψης, παρόλο που μπορεί να γνωρίζουμε τη θεωρία της αποτελεσματικής επικοινωνίας πιθανώς να μην είμαστε σε θέση να την εφαρμόσουμε στην πράξη, καταλήγοντας κάθε φορά στα ίδια αποτελέσματα.

Με τον ανοιχτό τρόπο σκέψης αντίθετα, είμαστε σε θέση να αποκτήσουμε και να αξιοποιήσουμε νέες δεξιότητες ώστε να προκαλέσουμε άμεσες αλλαγές και βελτιώσεις στην επικοινωνίας μας.

Αλλάζουν οι άνθρωποι;

Αλλάζουν
και αυτό ξεκινάει με τη συνειδητή επιλογή να το κάνουν…

Μίλτος Τσιάκαλος Life Coach

Μια ιστορία αγάπης Life Coaching

Κάποτε εμφανίστηκαν 2 κύτταρα. Ζούσαν όμορφα και χαρούμενα στο περιβάλλον τους. Μια μέρα ένιωσαν μια ανεξήγητη έλξη και άρχισαν να κινούνται προς αυτή.
Στο μέσο περίπου συναντήθηκαν και αντίκρισε το ένα το άλλο.
Ένιωσαν την ανάγκη να συγχωνευθούν αλλά άρχισαν να σκέφτονται ότι θα χάσουν την ανεξαρτησία τους, ότι καλά περνάνε και έτσι, φίλοι ξενύχτια γλέντια όλα ιδανικά .
Μια φωνή μέσα τους ωστόσο τους έλεγε να το κάνουν, να ξεπεράσουν τους φόβους τους.
Τα κύτταρα τελικά ενώθηκαν και αυτό που ένιωσαν να συμβαίνει ήταν πρωτόγνωρο. Μία γαλήνη και μία ευτυχία που τα έκανε να αισθανθούν ολοκλήρωση.
Όσο περνούσαν τις μέρες αγκαλιασμένα, ένιωθαν την αγάπη τους να μεγαλώνει συνεχώς, το ίδιο και το μέγεθός τους. Αισθανόντουσαν πλήρως ενεργοποιημένα. Η εσωτερική τους φωνή εμφανίστηκε πάλι: «Πρέπει να διαιρεθείτε τους είπε. «Μα τι είναι αυτά;» σκέφτηκαν. «Τώρα που βρήκαμε το ένα το άλλο, τώρα που η αγάπη μας είναι τόσο δυνατή; Αυτό είναι παραλογισμός σκέφτηκαν».
«Εμπιστευθείτε με» τους είπε η φωνή.
Τα κύτταρα νιώθοντας μεγάλη λύπη διαιρέθηκαν στη μέση. Και τότε κάτι εκπληκτικό συνέβη. Η διαίρεση τους δεν κατέληξε στον διαχώρισμό τους αλλά στον διπλασιασμό τους. Ήταν πάλι αγκαλιασμένα αλλά 2 φορές! Σε λίγο καιρό ήταν πάλι αγκαλιασμένα, ένιωθαν την ίδια αγάπη αλλά 4 φορές.
Η διαδικασία συνεχίστηκε και τα κύτταρα ήταν ευτυχισμένα με τον πολλαπλασιασμό τους αλλά και με το γεγονός ότι εμπιστεύθηκαν την εσωτερική τους φωνή. Σε μερικές μέρες η εσωτερική φωνή εμφανίστηκε πάλι: «Πρέπει να διαφοροποιηθείτε», τους είπε. «Μεγαλώνετε και πρέπει ο καθένας να έχει το ρόλο του». Μα τι είναι αυτά πάλι, σκέφθηκαν. Τώρα που βρήκαμε τον τρόπο να πολλαπλασιάζουμε την αγάπη μας, να αλλάξουμε ; Θα χάσουμε την ομάδα μας, την ενότητά μας, θα καταστραφούμε. Μετά από συσκέψεις, σκέψεις και δάκρυα αποφάσισαν και αυτή τη φορά να ακούσουν την εσωτερική φωνή τους. Τα κύτταρα άρχισαν να διαφοροποιούνται και το καθένα να αποκτά πλέον τα δικά του χαρακτηριστικά. Διαφοροποιημενα άρχισαν πάλι να διαιρούνται και να πολλαπλασιάζονται δημιουργόντας πλέον νέες ομάδες που η κάθε μία είχε έναν καινουργιο ρόλο ωστώσο η μεταξύ τους επικοινωνία και συνεργασία παρέμενε στενή για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Ύστερα από 8 μήνες περίπου, ένα χαριτωμένο μωρό γεννήθηκε. Ένα θαυμαστό πλάσμα που έδειξε ότι κάποια πράγματα όταν διαιρούνται πολλαπλασιάζονται. Μία απόδειξη ότι σε κάποιο σημείο είναι απαραίτητη η διαφοροποίηση και η συνεργασία προκειμένου να βγει κάτι ακόμα πιο όμορφο.

ΥΓ. Σε ένα άλλο σύμπαν, μια ομάδα κυττάρων που αγαπιόντουσαν εξίσου πολύ, αποφάσισε να μην διαφοροποιηθεί και να ζήσει την αγάπη της απλά πολλαπλασιαζόμενη. Δεν ήθελε να ορίσει ρόλους και να βάλει κανόνες στην μεταξύ τους σχέση, απλά να ζήσει και να αντλήσει όσα περισσότερα μπορεί από αυτήν την αγάπη. Η ομάδα μεγάλωσε σιγά σιγά και έγινε μια μάζα που αδυνατούσε να επιβιώσει αν δεν απορροφούσε ότι έβρισκε στο περιβάλλον της. Σε λίγο καιρό αυτή η μάζα δεν έβρισκε με τι άλλο να τραφεί και κατέρρευσε και όλα τα κύτταρα πέθαναν παρασύροντας ότι άλλο υπήρχε γύρω της. Τα κύτταρα αυτά ονομάστηκαν καρκινικά.

life coaching – Μπορώ ακόμα και αν μου λένε το αντίθετο;

Μία μέρα ένας φοιτητής μπήκε αργοπορημένος (ως συνήθως) στην αίθουσα των μαθηματικών.
Είδε στον πίνακα 2 εκφωνήσεις προβλημάτων,τα θεώρησε σαν εργασία για το σπίτι και τα αντέγραψε γρήγορα στις σημειώσεις του λίγο πριν η ώρα τελειώσει.
Όταν κάθισε να τα δουλέψει σπίτι του παρατήρησε ότι τον δυσκόλευαν αρκετά, ωστόσο μετά από μερικές μέρες προσπάθειας κατάφερε να τα λύσει.
Ο φοιτητής λεγόταν George Dantzig και τα προβλήματα που αντέγραψε από τον πίνακα δεν ήταν εργασίες για το σπίτι όπως αρχικά νόμισε, αλλά δύο από τα άλυτα προβλήματα της στατιστικής επιστήμης μέχρι εκείνη τη στιγμή…

Σίγουρα δεν μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα..ας ξεκινήσουμε όμως αγνοώντας αυτό που οι άλλοι θεωρούν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε…

Εγγραφή στις ενημερώσεις μας

Καταχωρήστε το email σας για να ενημερώνεστε για επερχόμενα ομαδικά εργαστήρια, ομιλίες και δράσεις σχετικά με το Life Coaching :

Βρείτε μας στα Social Media

Visit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On YoutubeVisit Us On Instagram