Αγάπη ή τοξική αγάπη;

✅Αγάπη
Χώρος για ανάπτυξη, επιθυμία για την ανάπτυξη και του άλλου συντρόφου.

⛔️Τοξική αγάπη
Ασφάλεια και άνεση με το να είμαστε ίδιοι, το πόσο με έχεις ανάγκη είναι σημάδι της αγάπης σου.

✅Αγάπη
Αποδοχή διαφορετικών ενδιαφερόντων, διαφορετικών φίλων, διατήρηση άλλων σημαντικών σχέσεων για τον καθένα.

⛔️Τοξική αγάπη
Ασχολείσαι μόνο μαζί μου, περιορισμένη κοινωνική ζωή, αδιαφορία για τους φίλους ή άλλα ενδιαφέροντα.

✅Αγάπη
Ενθάρρυνση της εξέλιξης του άλλου.

⛔️Τοξική αγάπη
Η αλλαγή σου αποτελεί απειλή για μένα και τη σχέση μας.

✅Αγάπη
Εμπιστοσύνη.

⛔️Τοξική αγάπη
Ζήλεια, κτητικότητα, ανταγωνισμός, σύγκριση.

✅Αγάπη
Εναλλαγή ρόλων στο τιμόνι, αποδοχή των αναγκών του άλλου.

⛔️Τοξική αγάπη
Παιχνίδια ισχύος, κατηγορίες, παθητικός ή ενεργητικός χειρισμός.

✅Αγάπη
Αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου.

⛔️Τοξική αγάπη
Προσπάθεια να σε αλλάξω και να σε κάνω όπως είμαι εγώ.

✅Αγάπη
Αποδοχή των δυσκολιών σε μία σχέση και προσπάθεια επίλυσης.

⛔️Τοξική αγάπη
Αποφυγή κάθε δυσκολίας ή δυσάρεστης κατάστασης χωρίς να δίνεται λύση

✅Αγάπη
Φροντίζω τον εαυτό μου, η διάθεσή μου δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον άλλο σύντροφο.

⛔️Τοξική αγάπη
Προσδοκία ότι ο άλλος θα με σώσει από κάθε μου πρόβλημα.

✅Αγάπη
Το σεξ έρχεται μέσα από την οικειότητα που νιώθουμε, είναι μια αμοιβαία απόλαυση και το απολαμβάνουμε όταν και οι δύο το θέλουμε.

⛔️Τοξική αγάπη
Το σεξ είναι υποχρέωση, σημάδι ότι με θέλει ο άλλος και ανάγκη για άμεση ικανοποίηση.

✅Αγάπη
Αποδέχομαι ότι απολαμβάνεις να είσαι μόνος σου μερικές φορές.

⛔️Τοξική αγάπη
Δεν αντέχω να είμαστε μακριά, γαντζώνομαι πάνω σου.

✅Αγάπη
Είναι μια κατάσταση άνεσης και ευχαρίστησης.

⛔️Τοξική αγάπη
Κατάσταση πόνου, απελπισίας, θυσίας και πηγή άγχους.

Νοητικές πλάνες 1/2

Μέρος 1ο

1. Άσπρο Μαύρο
Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. Τα πράγματα είναι έτσι ή αλλιώς (τελεία & παύλα)

2. Οικειοποίηση των συνεπειών
Θεωρώ τον εαυτό μου υπεύθυνο ακόμα και για πράγματα που πράττουν άλλοι ή και ακόμα για πράγματα που οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες.

3. Χρήση φράσεων ‘Έπρεπε να…’ ,‘Όφειλε να…’
Τέτοιες φράσεις κρύβουν νοητικές πλάνες σε σχέση με κανόνες που μου έχουν θέσει (ακόμα και εγώ στον εαυτό μου) ή σε σχέση με τις υποχρεώσεις άλλων ανθρώπων απέναντι σε μένα και που θεωρώ ότι πρέπει να επηρεάζω τη συμπεριφορά τους

4. Καταστροφολογία
Στηρίζομαι σε ένα μοναδικό αρνητικό γεγονός για να βγάλω συμπέρασμα για μία ολόκληρη κατάσταση (π.χ. απέτυχα σε μία συνέντευξη άρα δε θα βρω ποτέ δουλειά)

5. Μεγέθυνση του προβλήματος 
Κάνω την τρίχα τριχιά…

6. Σμίκρυνση ενός θετικού γεγονότος
Ναι μπορεί να έγινε αυτό αλλά από την άλλη…

7. Διάβασμα του νου
Ξέρω τι σκέφτεται ο άλλος χωρίς να φροντίσω να το επιβεβαιώσω

8. Μαγική σφαίρα
Εικάζω ένα μελλοντικό αποτέλεσμα (συνήθως αρνητικά) και χωρίς να έχω αρκετές αποδείξεις. Έστειλα βιογραφικό αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα με πάρουν

9. Υπερ- Γενίκευση
Χρησιμοποιώ φράσεις όπως ‘Πάντα’, ‘Ποτέ’, ‘Όλοι’, ‘Κανένας’ στηριζόμενος σε ένα-δύο μεμονωμένα γεγονότα.

10. Αγνόηση των θετικών στοιχείων
Εστιάζω στα αρνητικά μίας κατάστασης και αποκλείω όσα θετικά γίνονται. Είπε ότι είμαι όμορφη αλλά το έκανε για να με χειριστεί

Συνεχίζεται…

Προσωπική ανάπτυξη

Η εμπιστοσύνη είναι η βάση για την εξέλιξή μας κατά τη βρεφική ηλικία (γέννηση έως 12 μήνες). Ως εκ τούτου, το πρωταρχικό μέλημα αυτού του σταδίου είναι η εγκαθίδρυση της αίσθησης εμπιστοσύνης. Τα βρέφη εξαρτώνται από τους γονείς τους. Έτσι οι γονείς που ανταποκρίνονται και είναι ευαίσθητοι στις ανάγκες των βρεφών τους βοηθούν το μωρό τους να αναπτύξει μια αίσθηση εμπιστοσύνης και να δει τον κόσμο ως ασφαλές, προβλέψιμο μέρος. Οι αδιάφοροι γονείς που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του μωρού τους μπορούν να προκαλέσουν συναισθήματα άγχους, φόβου και δυσπιστίας.

Καθώς τα μικρά παιδιά (ηλικία 1-3 ετών) αρχίζουν να εξερευνούν τον κόσμο τους, μαθαίνουν ότι μπορούν να ελέγχουν τις ενέργειές τους. Το κύριο μέλημα ενός μικρού παιδιού αυτής της ηλικίας είναι να επιλύσει το ζήτημα της αυτονομίας έναντι της ντροπής και της αμφιβολίας ώστε να κατευθυνθεί προς την εδραίωση της ανεξαρτησίας. Για παράδειγμα, μπορούμε να παρατηρήσουμε μια αίσθηση αυτονομίας σε ένα παιδί ηλικίας 2 ετών που θέλει να επιλέξει τα ρούχα του και να ντυθεί. Αν και τα ρούχα που επιλέγει ίσως δεν είναι κατάλληλα για την περίσταση, η απόφαση επηρεάζει την αίσθηση της ανεξαρτησίας του. Αν ο γονιός αρνηθεί αυτήν την απόφαση, το παιδί μπορεί να αρχίσει να αμφιβάλλει για τις ικανότητές του, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και αισθήματα ντροπής.

Tα παιδιά προσχολικής ηλικίας (ηλικία 3-6 ετών) προσπαθούν να κατακτήσουν το στάδιο της πρωτοβουλίας έναντι της ενοχής. Με το να μαθαίνουν να σχεδιάζουν και να επιτυγχάνουν στόχους ενώ αλληλοεπιδρούν με άλλους μπορούν να κατακτήσουν αυτό το στάδιο. Αν αποτύχουν σε αυτό το στάδιο – με την πρωτοβουλία τους να εξαφανίζεται ή να καταπνίγεται – μπορεί να αναπτύξουν συναισθήματα ενοχής.

Κατά τη διάρκεια του σχολικού σταδίου (ηλικία 6-12), τα παιδιά αντιμετωπίζουν το στάδιο της σύγκρισής τους με τους συνομηλίκους τους. Είτε αναπτύσσουν μια αίσθηση υπερηφάνειας και επιτυχίας στο σχολικό τους έργο, στον αθλητισμό, στις κοινωνικές δραστηριότητες και στην οικογενειακή τους ζωή, ή αισθάνονται κατώτεροι και ανεπαρκείς όταν δεν φτάνουν τα άλλα παιδιά.

Κατά την εφηβεία (ηλικίας 12-18 ετών), τα παιδιά αντιμετωπίζουν το στάδιο της εδραιοποίησης της ταυτότητάς τους. Το κύριο μέλημα του εφήβου είναι να αναπτύξει μια αίσθηση του εαυτού. Οι έφηβοι παλεύουν με ερωτήσεις του τύπου «Ποιος είμαι εγώ;» και «Τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου;» Στην πορεία, οι περισσότεροι έφηβοι δοκιμάζουν πολλούς διαφορετικούς εαυτούς για να δουν ποιοι τους ταιριάζουν. Οι έφηβοι που έχουν επιτυχία σε αυτό το στάδιο έχουν ισχυρή αίσθηση ταυτότητας και είναι σε θέση να παραμείνουν αυθεντικοί στις πεποιθήσεις και τις αξίες τους.

Τι συμβαίνει συνήθως σε απαθείς εφήβους που δεν κάνουν συνειδητή αναζήτηση της ταυτότητας τους ή σε εκείνους που πιέζονται να συμμορφωθούν με τις ιδέες των γονιών τους για το μέλλον; Αυτοί οι έφηβοι θα έχουν μια αδύναμη αίσθηση του εαυτού τους και θα βιώνουν σύγχυσης ρόλων. Δεν είναι σίγουροι για την ταυτότητά τους και νιώθουν μπερδεμένοι σε σχέση με το μέλλον.

Τα άτομα στην πρώιμη ενήλικη ζωή (δηλαδή 20 έως αρχές 40) ασχολούνται με το θέμα της οικειότητας έναντι της απομόνωσης. Αφού έχουμε αναπτύξει την αίσθηση του εαυτού στην εφηβεία, είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε τη ζωή μας με άλλους. Φαίνεται ότι πρέπει να έχουμε μια ισχυρή αίσθηση του εαυτού μας πριν αναπτύξουμε στενές σχέσεις με τους άλλους. Οι ενήλικες που δεν αναπτύσσουν μια θετική αυτο-ιδέα στην εφηβεία μπορεί να αισθανθούν συναισθήματα μοναξιάς και συναισθηματικής απομόνωσης.

Όταν οι άνθρωποι φτάνουν στα 40, εισέρχονται στην εποχή που είναι γνωστή ως μέση ενηλικίωση, η οποία εκτείνεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Το μέλημα αυτού του σταδίου είναι η συνεισφορά έναντι της στασιμότητας. Η συνεισφορά περιλαμβάνει την εύρεση του σκοπού της ζωής μας και τη συμβολή στην ανάπτυξη άλλων, μέσω δραστηριοτήτων όπως ο εθελοντισμός, η καθοδήγηση άλλων και η ανατροφή των παιδιών. Όσοι δεν αποκτούν τέτοιο ρόλο μπορεί να βιώσουν στασιμότητα, μικρή σύνδεση με άλλους ανθρώπους και ελάχιστο ενδιαφέρον για δημιουργία και προσωπική ανάπτυξη.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 έως το τέλος της ζωής μας, βρισκόμαστε στην περίοδο ανάπτυξης γνωστή ως αργή ενηλικίωση. Οι άνθρωποι στα τέλη της ενηλικίωσης πραγματοποιούν μια αναδρομή στη ζωή τους και αισθάνονται είτε μια αίσθηση ικανοποίησης είτε μια αίσθηση αποτυχίας. Οι άνθρωποι που αισθάνονται υπερήφανοι για τα επιτεύγματά τους νιώθουν μία αίσθηση ότι τα κατάφεραν και μπορούν να κοιτάξουν πίσω στη ζωή τους με ελάχιστες αμφιβολίες για τις αποφάσεις τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι που δεν μπορούν να δουν τα επιτεύγματά τους μπορεί να αισθάνονται σαν να χάθηκε η ζωή τους. Επικεντρώνονται σε αυτά που «θα είχαν», ή «θα έπρεπε να έχουν» και αντιμετωπίζουν τη ζωής τους με αισθήματα πικρίας, κατάθλιψης και απόγνωσης.

Μίλτος Τσιάκαλος Life Coach

*Τα παραπάνω βασίζονται στη θεωρία του Αναπτυξιακού Ψυχολόγου Erik Erikson

Απώλεια – Κατάλληλη Διαχείριση

Γράφει η Μαρία Σαράτση (Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας)

Η απώλεια αποτελεί μέρος της καθημερινής μας ζωής, μια αναπόφευκτη πραγματικότητα, που όλοι θα αντιμετωπίσουμε κάποια στιγμή.

Ο Επίκουρος πίστευε ότι η ρίζα την ανθρώπινης δυστυχίας βρίσκετε στον πανταχού παρόν φόβο μας για τον θάνατο. Η τρομακτική σκέψη του αναπόφευκτου θανάτου μας εμποδίζει να απολαύσουμε την ζωή μας, για να ανακουφίσει το άγχος του θανάτου δίδασκε «όπου είμαι εγώ δεν είναι ο θάνατος και όπου είναι ο θάνατος δεν είμαι εγώ».

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τι διαπροσωπικές σχέσεις, ορίζουμε την ταυτότητα μας μέσα από τις σχέσεις μας.

Η απώλεια κάποιας σημαντικής σχέσεις μπορεί να είναι πραγματική ή συμβολική, αλλά και στις 2 περιπτώσεις οδηγεί στο πένθος.

Αν και το πένθος έχει συνδεθεί με την απώλεια λόγου θανάτου,πενθούμε και όταν χωρίζουμε, όταν χάνουμε την υγεία μας και όταν ένα δικό μας πρόσωπο νοσεί, όταν χάνουμε μια σημαντική δουλεία, μια φιλία, ένα κατοικίδιο ή ακόμα και όταν μια σημαντική φάση της ζωής μας τελειώνει π.χ. μετακόμιση,συνταξιοδότηση κτλ.

Στη ζωή μας οι απώλειες αποτελούν ένα φαινόμενο πολύ ευρύτερο και καλώς ή κακώς, κοινό για όλους. Βιώνουμε την απώλεια όχι μόνο μέσα από τον θάνατο, αλλά και όταν μας εγκαταλείπουν, όταν αλλάζουμε, όταν προχωράμε μπροστά.

Οι απώλειες περιλαμβάνουν επίσης την συνειδητή ή ασυνείδητη παραίτηση από τα ρομαντικά μας όνειρα, την ματαίωση των υπερβολικών προσδοκιών μας και των ευσεβών πόθων μας για ελευθερία, δύναμη και ασφάλεια. Περιλαμβάνουν ακόμα την απώλεια της νιότης μας – εκείνο το γεμάτο αναίδεια νέου που νομίζαμε πως δεν θα αποκτήσει ποτέ ρυτίδες και θα είναι άτρωτος και αθάνατος.

Όσο πιο πλήρως αναγνωρίσουμε την ύπαρξή του θανάτου, τόσο πιο πλήρως ζούμε την ζωή και αντίστροφα, όσο πιο πλήρως ζούμε την ζωή τόσο λιγότερο φοβόμαστε τον θάνατο.

Η άρνηση του ενός συνεπάγεται και την άρνηση του άλλου. Ο φόβος του θανάτου υπάρχει πάντα κάτω από την επιφάνεια. Μας κυνηγάει σε όλη μας την ζωή κι εμείς χτίζουμε άμυνες, πολλές από τις οποίες βασίζονται στην άρνηση για να μπορέσουμε να χειριστούμε τη επίγνωση του θανάτου. Ξεχύνεται στις φαντασιώσεις και στα όνειρα μας. Ο θάνατος επισκέπτεται κάθε ψυχοθεραπεία. Αν αγνοήσουμε την ύπαρξη του, δίνουμε το μήνυμα πως παραείναι τρομακτικός για να συζητηθεί.

Η δυνατότητα να εκφράσουμε τα συναισθήματα που μας προκαλεί μια απώλεια, είτε είναι λύπη, είτε θυμός ή φόβος… μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε τον πόνο κι ν μπορέσουμε στην συνέχεια να επουλώσουμε το τραύμα της ψυχής μας.

Το συναίσθημα αποκτά φωνή και ο θεραπευμένος επίγνωση.

Οι θεραπευτές σε όλον τον κόσμο συμφωνούν ότι βρίσκοντας έναν τρόπο να εκφράσουμε τα εσωτερικά μας βιώματα βοηθάμε όσους πορεύονται σε αυτόν τον δρόμο, να απαλύνουν τον πόνο του.

Σαράτση Μαρία
Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

life coaching Θέτω όρια

Ο προσωπικός μας χώρος καθορίζεται από τα όρια και τους κανόνες που θέτουμε μέσα στις σχέσεις μας.
Ένα άτομο με ‘υγιή’ όρια μπορεί να λέει ‘όχι’ στους άλλους όποτε το θέλει αλλά νιώθει επίσης άνετα στο να είναι ανοιχτός στην εγγύτητα και τις στενές σχέσεις.

Στα παραπάνω βοηθάει:

-Να ξέρω τις κόκκινες γραμμές μου
-Να ξέρω και να ακολουθώ τις δικές μου αξίες
-Να είμαι σε θέση να ακούσω τα συναισθήματά μου
-Να έχω αυτοεκτίμηση
-Να σέβομαι και τις ανάγκες του άλλου (όχι σε βάρος μου)
-Να είμαι σαφής όταν τα εκφράζω
-Να εξετάζω και το μακροπρόθεσμο όφελος

Το life coaching βοηθάει στο να μπορέσουμε να εξετάσουμε όλες τις παραμέτρους που ισχύουν στα παραπάνω.
Μίλτος Τσιάκαλος Life Coach

life coaching – Τύποι σύνδεσης

Κάπως έτσι σχετιζόμαστε συνήθως…

✳️Ανασφαλής τύπος σύνδεσης✳️
Σας αρέσει να είστε πολύ κοντά στο σύντροφό σας και έχετε ικανότητα για μεγάλη οικειότητα.
Ωστόσο συχνά ανησυχείτε ότι ο σύντροφός σου δεν επιθυμεί να είναι τόσο κοντά όσο θα θέλατε. Οι σχέσεις τείνουν να καταναλώνουν ένα μεγάλο μέρος της συναισθηματικής σας ενέργειας. Έχετε την τάση να είστε πολύ ευαίσθητοι στις μικρές διακυμάνσεις της διάθεσης και των πράξεων του συντρόφου σας και πολλές φορές παίρνετε πολύ προσωπικά τις συμπεριφορές του. Αντιμετωπίζετε πολλά αρνητικά συναισθήματα μέσα στη σχέση και αναστατώνεστε εύκολα. Ως αποτέλεσμα, τείνετε να ενεργείτε και να λέτε πράγματα για τα οποία αργότερα μετανιώνετε. Αν όμως το άλλο άτομο παρέχει σας παρέχει μεγάλη ασφάλεια και σιγουριά, μπορείτε να ξεφορτωθείτε μεγάλο μέρος της ανησυχίας σας και να αισθανθείτε ικανοποιημένοι.

✳️Ασφαλής τύπος σύνδεσης✳️
Η ζεστασιά και η αγάπη σε μια σχέση, σας βγαίνει εντελώς φυσικά. Απολαμβάνετε την οικειότητα χωρίς να ανησυχείτε υπερβολικά για τις σχέσεις σας.
Μπορείτε να διαχειριστείτε εύκολα τις ρομαντικές καταστάσεις και δεν αναστατώνεστε εύκολα πάνω σε θέματα σχέσεων. Επικοινωνείτε αποτελεσματικά τις ανάγκες και τα συναισθήματά σας και αναγνωρίζετε τις συναισθηματικές καταστάσεις του συντρόφου σας και ανταποκρίνεστε σε αυτές. Μοιράζεστε τις επιτυχίες και τα προβλήματά σας με τον σύντροφό σας και είστε σε θέση να είστε εκεί γι ‘αυτόν σε περιόδους που σας έχει ανάγκη.

✳️Σύνδεση αποφυγής✳️
Είναι πολύ σημαντικό για σας να διατηρείτε την ανεξαρτησία σας και την αυτάρκειά σας και συχνά προτιμάτε την αυτονομία σας στις κοντινές σχέσεις. Ακόμα κι αν θέλετε να είστε κοντά σε άλλους, αισθάνεστε άβολα με την υπερβολική εγγύτητα και τείνετε να κρατάτε τον σύντροφό σας σε απόσταση. Δεν ξοδεύετε πολύ χρόνο ανησυχώντας για τις ερωτικές σχέσεις σας ή για πιθανές απορρίψεις. Έχετε την τάση να μην ανοίγεστε στους συντρόφους σας και συχνά παραπονιούνται ότι είστε συναισθηματικά απόμακροι.
Είστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε σημαδία που μπορεί να δηλώνουν τάσεις χειρισμού από τον σύντροφό σας ή καταπάτησης της ελευθερίας σας.

Σεβασμός…

Καλημέρα.
Καλό μου ημερολόγιο σήμερα αποφάσισα να μην πιέζομαι άλλο.
Ό,τι με στενοχωρεί, ανησυχεί και είναι αντίθετο με τις δικές μου αξίες, να το επικοινωνώ και όταν δεν γίνεται σεβαστό και συνεχίζει να μου προκαλεί τα παραπάνω να να το αλλάζω.
Με σχεδιο και με υπομονή όμως.
Η ζωή είναι δική μου και είναι και μικρή. Κατάλαβα ότι όταν δεν με σέβονται οι άλλοι και εγώ δεν προσπαθώ να το αλλάξω δε σέβομαι και εγώ τον εαυτό μου και όταν δεν με σέβομαι ο ιδιος, εκπέμπω το μήνυμα ότι δεν το αξίζω.

Από σήμερα αλλάζω!
Με αγάπη σε μένα.

Αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ζωής μας

Όπως δημοσιεύτηκε στο Blog του Athens Coaching Institute

 

Έχετε παρατηρήσει τα μικρά παιδιά; Οι περισσότερες αντιδράσεις τους έχουν να κάνουν με αυτοματοποιημένα αντανακλαστικά στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Με την πάροδο του χρόνου, τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται τις αντιδράσεις τους βασιζόμενα στον πόνο ή την ευχαρίστηση που αποκομίζουν από μια ενέργεια.

Τέτοιες αντιδράσεις επαναλαμβανόμενες συχνά μπορεί να οδηγήσουν σε ασυνείδητες συμπεριφορές οι οποίες συνεχίζονται και στην ενήλικη ζωή μας. Έτσι το να αντιδρούμε (με την έννοια της απόκρισης), αντί να δρούμε μπορεί να γίνει ο συνήθης τρόπος λειτουργίας μας.

Εφαρμόζοντας σταθερά μία τέτοια συμπεριφορά απλής αντίδρασης στα εξωτερικά ερεθίσματα, μπορεί να οδηγηθούμε σε καταστάσεις εξάρτησης από τα εξωτερικά γεγονότα ή να είμαστε ευάλωτοι σε χειριστικές συμπεριφορές από άλλους ανθρώπους, καθώς εμφανίζεται έλλειψη εναλλακτικών δράσεων και προβλέψιμη συμπεριφορά από εμάς που μπορεί εύκολα να εκμεταλλευτεί κάποιος τρίτος. Ωστόσο εάν συνειδητά δρούμε στις καταστάσεις που συμβαίνουν στη ζωή μας τότε μας δίνεται η επιλογή του να καθορίσουμε εμείς το αποτέλεσμα της όλης αλληλεπίδρασης κάτι που μπορεί να αποτελέσει και το κλειδί για την επιτυχία μας και την προσωπική μας ανάπτυξη.

Σκεπτόμενοι ότι είμαστε προσωπικά υπεύθυνοι,  συνειδητοποιούμε ότι η ζωή μας καθορίζεται από εμάς. Είμαστε υπεύθυνοι για το πεπρωμένο μας και κυρίαρχοι των σκέψεών μας. Η ανάληψη της ευθύνης για τις σκέψεις μας και τη συμπεριφορά μας μπορεί να αποτελέσει το πιο σημαντικό βήμα ώστε να αρνηθούμε το ρόλο του θύματος των περιστάσεων (Οικονομική κρίση, κακός σύντροφος, καταπιεστικοί γονείς, κακός εργοδότης , κακή τύχη, ανάδρομος Ερμής) και να αναπτύξουμε όλο το δυναμικό μας προς την επίτευξη των στόχων μας.

Με αυτό τον τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε την δύναμη:

  • να δημιουργήσουμε μια αλλαγή
  • να φύγουμε οικειοθελώς από μια δυσάρεστη κατάσταση
  • να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία εφαρμόζοντας μη κριτική στάση

Με τον τρόπο αυτό, θα αναλάβουμε σταδιακά την πλήρη ευθύνη για τις σκέψεις, τις δράσεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας. Αυτό είναι πραγματικά κομβικό για την προσωπική ανάπτυξη την προσωπική ευθύνη και την πραγματική ενηλικίωση μας.

Η στάση ζωής ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας αλλά αυτή εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες σαν τους παραπάνω μπορεί να είναι αρκετά βολικό και παρηγορητικό για τις περιπτώσεις αποτυχίας μας ή αδράνειάς μας ωστόσο δεν μπορεί να συγκριθεί με το συναίσθημα αυτοπεποίθησης που προκύπτει από την συνειδητοποίηση ότι με τις δράσεις μας και τον έλεγχο των σκέψεών μας μπορούμε να επηρεάσουμε είτε το εξωτερικό περιβάλλον, είτε αντίστοιχα τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την αλληλεπίδραση μας με αυτό.

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τη δική μας στάση και νοοτροπία. Με αυτόν τον τρόπο, ενώ προσπαθούμε για την καλυτέρευση των εξωτερικών παραμέτρων ταυτόχρονα συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να εκνευριζόμαστε ή να απογοητευόμαστε από τα πράγματα που είναι εντελώς έξω από τον έλεγχό μας. Αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να αναλάβουμε την ευθύνη για τη ζωή μας. Μόλις σταματήσουμε τη σπατάλη χρονοενέργειας σε καταστάσεις που δεν μπορούν να αλλάξουν, θα εστιάσουμε σε αυτές που πραγματικά μπορούν να βελτιώσουν βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα τη ζωή μας και την αίσθηση ευτυχία μας.

Εμπόδιο στα παραπάνω μπορεί να είναι παρελθούσες εμπειρίες όπου μπορεί να τύχαμε κακής μεταχείρισης, ή να εξαπατηθήκαμε ή να φανήκαμε άτυχοι. Η λύση είναι να αποδεχτούμε αυτό που συνέβη και να προχωρήσουμε. Ακόμα και αν θεωρούμε ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που μας συνέβη, η εμπειρία που αποκομίσαμε μπορεί να μας κάνει σοφότερους και να μας χρησιμεύσει στο να αποφύγουμε παρόμοιες περιπτώσεις στο μέλλον. Ακόμα και έτσι πλέον αναλαμβάνουμε την ευθύνη του να μη μας συμβούν παρόμοια πράγματα.

Αντίστοιχα είναι άσκοπο να κατηγορούμε τον εαυτό μας για τα πράγματα στο παρελθόν που μπορεί να θεωρούμε εμάς υπεύθυνους. Το παρελθόν δεν υπάρχει πια. Μπορούμε να πάρουμε τα μαθήματα μας από αυτό και να τα εφαρμόσουμε στο παρόν μας. Μια βασική προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε δράση μας έχει μια συνέπεια είτε στο παρόν είτε στο μέλλον. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη αυτών των συνεπειών και συνειδητοποιώντας την σχέση αιτία αποτελέσματος των δράσεων μας , μπορούμε να σχεδιάσουμε με επιτυχία το επιθυμητό μέλλον μας και να υπολογίσουμε το πιθανό ρίσκο αποφεύγοντας απρόσμενες απογοητεύσεις.

Τέτοιες συμπεριφορές συνιστούν την πλήρη ανάληψη ευθύνης της ζωής μας. Μπορούμε δούμε αυτήν την συνειδητοποίηση σαν ένα σπουδαίο δώρο το οποίο θα μας προσφέρει την υπέροχη αίσθηση της ελευθερίας.

  • Μας βοηθάει να αποδεχθούμε τη ζωή με όλες τις προκλήσεις της, τις χαρές και τις λύπες.
  • Μας βοηθάει να επιλέξουμε από μια ποικιλία αντιδράσεων σε εκείνη την αντίδραση που ικανοποιεί καλύτερα τη συναισθηματική μας ευημερία.
  • Μας βοηθάει να σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους για τις καταστάσεις που βιώνουμε και βοηθάει στην βελτίωση των σχέσεών μας.
  • Μας βοηθάει να επιλέξουμε συνειδητά προσωπικούς στόχους και να κατευθυνθούμε καλύτερα προς αυτούς, αφαιρώντας σημαντικά εξωτερικά εμπόδια.
  • Μας βοηθάει στην προσωπική μας ισορροπία σε ψυχολογικό και συναισθηματικό επίπεδο.
  • Μας βοηθάει να ζήσουμε τη ζωή μας με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και πληρότητα.

Το life coaching μπορεί να βοηθήσει στα παραπάνω, μέσω των ερωτήσεων του coach που οδηγούν στη συνειδητοποίηση της παρούσας κατάστασης και την μετάβαση στην κατάσταση ανάληψης της προσωπικής ευθύνης του coachee. Ο μη συμβουλευτικός/μη κατευθυντικός τρόπος που λειτουργεί το life coaching, εξασφαλίζει ότι ο coachee κάνει κτήμα του αυτόν τρόπο σκέψης, διατηρώντας διαχρονικά αυτήν τη στάση ζωής.

 

ΑΥΤΟΕΝΙΣΧΥΣΗ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

purpose_article
Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια, η καθημερινότητα κάθε πολίτη έχει γίνει αρκετά πιο δύσκολη λόγω των οικονομικών συγκυριών. Η αντικειμενική δυσκολία να επιλύσει σοβαρά ζητήματα, όπως η απώλεια της εργασίας, η οικονομική δυσπραγία, η επαγγελματική – αλλά και η γενικότερη – ανασφάλεια σε συνδυασμό με τις επιφανειακές διαπροσωπικές σχέσεις και την απουσία ενός ουσιαστικού περιβάλλοντος στήριξης, τον αποθαρρύνει, τον αποδυναμώνει και τον αποπροσανατολίζει από την επίλυση των προβλημάτων.
Παρά τα δυσοίωνη πραγματικότητα, το άτομο δεν πρέπει να είναι έρμαιο όλων των δυσχερειών που προαναφέρθηκαν. Η λύση και η προστασία του πολίτη είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Η σφυρηλάτηση θετικών χαρακτηριστικών και η ενίσχυση όλων των θετικών στοιχείων του χαρακτήρα του, τα οποία η μίζερη καθημερινότητα εκμηδένισε, είναι ο τρόπος για να ξεπεράσει το άτομο τα καθημερινά προβλήματα. Αποτελούν το μέσο για να θυμηθούμε όλοι μας πως έχουμε τις ικανότητες να είμαστε σε ετοιμότητα για την αντιμετώπιση καταστάσεων κρίσης, πως μπορούμε να δούμε και τη λύση, όχι μόνο το πρόβλημα.
Επομένως, ο δρόμος προς την αυτογνωσία και την αυτοεκτίμηση δημιουργεί θετικές προοπτικές. Πρόκειται για έναν δρόμο μακροχρόνιο, δύσβατο, μα εξαιρετικά προκλητικό. Για το λόγο αυτό, ένας πρακτικός οδηγός επιβίωσης και αυτοενίσχυσης οπωσδήποτε συμβάλλει στην απεμπλοκή μας από αρνητικές σκέψεις και στην άμεση αυτοενίσχυσή μας, πως μπορούμε, δηλαδή, να τα καταφέρουμε. Επιπλέον, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για να ανιχνεύσουμε τον εαυτό μας.
Αρχικά, η καταγραφή των στοιχείων εκείνων που μπορούν να μας βοηθήσουν να επιλύσουμε δύσκολες καταστάσεις είναι πολύ σημαντική, καθώς με τον τρόπο αυτό, με την πραγματική καταγραφή, μπαίνουμε στη διαδικασία να εντοπίσουμε κάποια από τα θετικά σημεία του εαυτού μας. Από την άλλη, καλό θα ήταν να απαριθμήσουμε και τα χαρακτηριστικά αυτά της προσωπικότητάς μας που, πολλές φορές, μας κάνουν να πελαγοδρομούμε και να αισθανόμαστε ανήμποροι. Η καταγραφή των αδυναμιών μας είναι μέρος της λύσης.
Ταυτόχρονα, είναι απαραίτητο να συνειδητοποιηθούν οι επίμονες αρνητικές σκέψεις (π.χ. παρά την προσωπική προσπάθεια, κάποιες συνθήκες δεν μπορούν να αλλάξουν) και εν συνεχεία, να γίνει προσπάθεια οι αρνητικές αυτές σκέψεις να περιοριστούν. Η ενασχόληση με κάποια πρακτική δραστηριότητα που απαιτεί την πλήρη προσοχή και προσήλωση είναι μία εναλλακτική για τη μείωση του αρνητισμού. Τέλος, η βραχύχρονη στοχοθεσία και η αυτοεπιβράβευση για την επίτευξη ενός μικρού στόχου μέσα στην ημέρα, είναι μια σημαντική διαδικασία για την σταδιακή ενίσχυση της αυτοεκτίμησης.
Το αντιστάθμισμα απέναντι στην οικονομική κρίση και σε όλα όσα αυτή επιφέρει, είναι ο εαυτός μας. Η ουσιαστική επικοινωνία με το υποστηρικτικό κοινωνικό, οικογενειακό περιβάλλον, η επικέντρωση στα θετικά μας στοιχεία, η σωματική και πνευματική ευεξία είναι τα σημεία – κλειδιά που μπορούν να αποτελέσουν τα όπλα απέναντι στον καθημερινό αγώνα και είναι τα θεμέλια για το δρόμο προς την αυτογνωσία.

Της Αρετής – Δήμητρας Δούκα,
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Life Coach

Εγγραφή στις ενημερώσεις μας

Καταχωρήστε το email σας για να ενημερώνεστε για επερχόμενα ομαδικά εργαστήρια, ομιλίες και δράσεις σχετικά με το Life Coaching :

Βρείτε μας στα Social Media

Visit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On YoutubeVisit Us On Instagram